to się nie dzieje naprawdę. to tylko moja sztuka. uczę sie ciągle na nowo już dawno wykutej roli. publiczność, wedle uznania, przyklaśnie. komedia skończona. tak jak skończona jest moja wyobraźnie, przykro jest się o tym przekonać. nie wolno tego pokazać na scenie. muszę być uwielbiona, musi być połechtane moje ego, mój geniusz, całe, uporczywie przemyślane formułki. wszystko jest nienaganne, perfekcjonistka w każdym calu, rola pierwszoplanowa, pierwsze skrzypce, to ona zagra, a oni do tego zatańczą, tak, tak to odbieracie, tak to macie odebrać. piękna twarz, piękny strój, to wszystko jest takie piękne.
jak przyjdzie co do czego to kończę nagusieńka w cholernie ciasnej garderobie i płaczę, bo nie tak chciałam, bo nie tak sobie wymarzyłam. zmywa się makijaż, czerwone główki przewiercają się do czaszki, czewone wino rozlewa się na czerwone papierosy. 
bledniemy. 
muszę być teraz aktorką.

czworościenny stan przejściowy między domem a domem
tylkowylęgarnia monstrualnych, fluoresencyjnych ilumiacji
nawet z zatrzaśniętymi źrenicami

antyforma na treść, antytreść na formę
wspólny mianownik z tym, co być ze mną powinno
i niepodległość w wypalaniu papierosów

choćby jeden po drugim
choćby jednym tchem

i co z tego.

przecież inaczej się marznie przez niechlujnie zapchaną szalikiem dziurę
czy stojąc pod drzwiami ze skostniałymi kikutami palców niemogących pomieścić klucz
na minus pięć
a inaczej zasypiając w przejściu ze szczękająco-wykrzywionymi policzkami.

senne rozmowy połykają węzły ciasnoupakowanych godzin
ktoś szczelniej otula mnie kocem o 4 nad ranem
ktoś zasypia z brodą opartą o moje czoło
i wcale a wcale nie znika pod ciężarem opuchniętych powiek.

dużo się uczę ostatnio. nie tylko na 9 grudnia. i kończe z palcem w gębie, notorycznie zapominając szczoteczki do zębów.

Dogasły, ostatnie już, czerwone świeczki w niby-popielniczce z wczoraj. Zostało ciepłe łóżko, o jedno więcej wgniecenie w nim, brudne talerze i zaschnięte kubki.

Wspólna kołdra, wspólne śnienie, wspóle spanie, wspólne bycie nie przychodzi na pstryknięcie palcami, i Ty o tym wiesz. Ja zapominam kiedy przebudzam się z gorąca i widze Twoją twarz wtuloną w moją poduszkę. Tuż obok mnie.





to całkiem inny świat.

potrzebuję jakiejś nagłej nieskonczoności

która w tym wyścigu szczurów zdmuchnie mi papierosa
dwa
ewentualnie dwadzieścia.

piękny październik, co chadza bez majtek
pięknie zażółcona cuchnącym rozciągniętym swetrem jesień
aż po brzegi
wypełniam wannę
topię się,
w-tur(nie)kus'ie kawy
nagość gnije
w bezpłciowości
wzorzastej zieleni
jesienią

jestestwo jest
byłych bywa za dużo
jak za dużo czasu
nie mam
mało też nie.

mam tu lublin. mam tu lublin centralny, mam tu cienkie ściany pełne cudzej wrażliwości, mam echo pełne muzyki i głowę pełną eksportowanych myśli. jeśli w to wejdziesz, będziesz rzygać na siebie samego i na mnie każdą chwilą, kiedy ktoś lub coś będzie próbował włączyć twoją wrażliwość.

tracę wszystko w trzy piosenki Iluzji
cyferki powoli uciekają spod stóp
gubię skarpetki w nieswoich łazienkach
a Ty
przychodzisz, odchodzisz
a ja
nadziewam pościel wątpiwościami
które nie chcą wsiąkać
mięknąć nawet.

wystarczyłby welon z papierosowego dymu
słono-gorzki smak po winie mentalny
zgęstniały
chłód odbity na mokrych plecach
szaleństwo jak neonowy szyld w fosforyzujących tęczówkach...

wystarczyłby
na pewno
bardzo.

gubisz się w zakątkach mego ciała
tak idealnie wyglądasz w mojej pościeli

plączę słowa, zapominam znaki, symbole, treści
jątrzę się w przestrzeni łatwopalnej

co z tego, skoro jutro Cię już nie będzie
umieraj dziewięć razy patrząc w okno na korytarzu
gdy odjeżdżasz

5 [słownie: p i ę ć] dni w ciemnym pokoju

deszcz prowokuje sny różne bardzo

szarości, ale

w lodowate wnętrze wlał się ciepły płyn

zobaczę Cię znów

 

za ile
za darmo
za chwilę
za jakiś czas
za słowo
za rzecz
za osobę
zaraz

zabiję
zamknę
zatuszuję
zapomnę

zapamiętam
zadrwię
zakończę
zasnę
zatęsknię
zasmucę
zadepczę
za za
za nic
zastanowię się
zapewne
NIE.

 

______________________________________________________________________

pozdrawią panią, która zatęskniła za kotem. jakiś błąd w komentarzach u pani się wkradł, napisać nie mogę.

Ballantine's i chyba daję spokój.



zimno. lodowato.
mam przejmująco gładkie wargi, wiesz?

wiesz...

Otwieram oczy, powoli rozwieram powieki, oślepia mnie światło, czuje jak łzy powoli przesuwają się po policzkach. Leżę na betonowej podłodze, zanurzona w kałuży krwi. Kto krwawił?
Dookoła mnie porozrzucane rzeczy, porwane kartki papieru. Twarz brudna od łez, ciało brudne od potu, w ustach posmak żółci. Czuję puls, żyję. Biały pokój, okno zasłonięte, zalepione emocjami, nadziejami i głupotą, rozglądam się, obok mnie odrysowana białą kredą twoja sylwetka. Wiem że Twoja.
Wkurwiona do granic wytrzymałości, zaciskam pięści aż staną się białe, a wtedy miażdżę kostki o ścianę, ale to też bez sensu, rękoma granic nie rozwalę, a pokonanie choć jednej cegły bezsilności, słabości, wad, marazmu, lenistwa, braków, byłoby godne upamiętnienia pomnikiem. Lecz zamiast pomnika, co najwyżej, krzyż zrobię. Poczuj to, wyryję paznokciami na gołej ścianie krzyż, wypełni go moja krew, tryskająca spod pękających paznokci, co jeszcze bardziej utwierdzi w nietykalności całe zło skumulowane wokół mnie. Nie rozwalam tej ściany, ja po prostu wychodzę. Pociągam za klamkę, na której nie jeden z was zawiesił życie, bo na krześle trzymacie się jedynie przez miękkie kolana, wypełniony strachem, aż nie da przełknąć śliny i to nie przez węzeł na szyi, to przez węzeł na sercu, to przez węzeł na kieszeni. Spierdalam stąd, wychodzę z bramy, idę środkiem ulicy, mijam bloki, na skrzyżowaniu nie rozglądam się czy coś jedzie. Prosto, mam pierwszeństwo. Wychodzę, mijam ludzi uciekających z miejsca do którego się wybieram. Jak szczury, które wyczuły zagrożenie. Rozdeptuję was, wgniatam wasze połamane kręgosłupy w słabą nawierzchnie polskiej rzeczywistości, wasze mózgi(!) mam na podeszwach, czuję wasz pisk, słyszę wasz strach. Drżyj.
Przede mną znak, nakaz skrętu, skrzyżowanie. Czuję pod nogami kamienie, buty znikają z moich nóg, cierpienie wyzwala złość, czuję w żyłach nienawiść, wychodzi z trzewi, przenika mnie całą, jest coraz wyżej. Serce pompuje czyste zniszczenie. Twarz robi się czerwona. Czuję, że to koniec, nienawiść zagnieździła się w mózgu. Wyjmuję z kieszeni zawinięty w jedwabną chustę rewolwer. Odliczam cztery naboje, przyglądam się przez chwilę sobie w refleksach powstałych na wypolerowanej powierzchni naboju. Wkładam je do magazynka. Patrzę ostatni raz w Twoje źrenice, chce mieć zawsze tę przezroczystą czerń przed oczyma- więc je zamykam. Daję Ci rewolwer, wiesz co z nim zrobić, jesteś tutaj ze mną, czujesz to samo, to koniec podroży po krainie kłamstwa. Czuję Twój pot, wiem że się boisz. Nie boj się, tak musi być. Oczyma wyobraźni łapię Cię za dłoń, wiem że w tym momencie przyciskasz metaliczną, czarną lufę do serca. Wskazujący palec lekko drży, ostatni oddech. Kocham życie. Zaciskasz palec na spuście. Czuję na sobie ciepłą ciecz, unosi się zapach krwi. Nie ma huku, nie ma błysku. Głuchy dźwięk upadającego na kolana, zmęczonego ciała. Rozwieram Twoje palce, wyjmuję broń, celuję w Twoje ja, w głowę. Strzał.
Teraz moja kolej. Wiesz co zrobię. Dwa naboje, jeden zostanie, nie dam sobie sam rady. Jeśli ktoś będzie przechodzić obok, śmiało.
Mózg czy serce, mózg czy serce, MÓZG CZY SERCE?!
Raz... Oddech, jeszcze oddycham, spokojnie.
Dwa... NIE PANIKUJ, tak musi być, oddychaj, albo nie musisz, to już bez sensu, przecież wiesz.. KURWA teraz się nie poddasz! Weź się kurwa w garść, nic nie znaczysz, jesteś tylko kurwa statystycznym nic, TRZYMAJ KURWA TEN PISTOLET! ŁAP ZA SPUST! KURWA JESTEŚ NIKIM! JESTEŚ KURWA NIKIM!
Trz...







Podnoszę powieki. Lecą mi łzy, nie jestem przyzwyczajona do światła. Podnoszę się na na pozdzieranych dłoniach, nie czuję nóg. Głowa mi pęka, jakbym wczoraj popełniła - już nie pierwsze samobójstwo, strzałem w myśli. Ale przecież tak ich nie zabiję, to głupie.
Zamykam oczy, kładę się z powrotem na betonową podłogę. Zimno. Lodowato. Widzę czerń, taką jak Twoje przezroczyste źrenice.

patrzysz sercem i dlatego cie boli
od patrzenia są oczy, nie serce
od bólu są pigułki, nie przyjaciele

głupku.

wszystko na nowo się jątrzy.
jak ten wrzód cholerny.

Czy to ta sobota, na którą tak bardzo czekałam? I nawet nie chce spaść deszcz, żebym żałowała mniej. I przede wszystkim nie dzieje się nic, co utwierdziłoby mnie w przekonaniu, że robię źle.

Robię to, co wymaga ode mnie największej odwagi, takiej, której jeszcze nigdy nie wykazałam. Tak, pragnę życia, wciąż chce wierzyć w sens, ale tylko marzyć może mi się świat tonący w uczuciach. Z angielską kulturą twardo się przekonuję, że "I'm fine, thanks", że mam jeszcze jedną półkulę, że istnieje lewy racjonalizm w przewadze.

Nastają złe czasy, ale dziś ostatni raz się ucieszę, ostatni raz i przytrzymaj mnie, gdy będzie inaczej. Ostatni raz siądę z wami, ostatni raz z wami się napiję, więcej nie oczekuj ode mnie, stracony świecie, niczego. Na pewno nie szukaj we mnie zrozumienia, dobra, przyjaźni, miłości, czegokolwiek, co jest dobre. Spierdalaj, spierdalaj, spierdalaj, odejdź ode mnie z całym swoim pięknem, dobry świecie, opuść mnie, spal moich przyjaciół, zabierz znajomych, skłóć z rodziną, odbierz mi resztki człowieczeństwa, wtedy będę Ci wdzięczny, poniż mnie, zmiażdż, daj zupełny brak kontaktu, brak zobowiązań, brak.

jesteśmy
półprawdą
pół żartem pół serio

ja jestem pół i Ty jesteś pół...



może ktoś tak zgrabnie pstryknie palcami i przestanę być idiotką?

niech mi ktoś powie, że jestem prawdziwa
a nie szklana, jak szklane mogą być oczy albo jak szklana może być szklanka
że będę wolna i będę latać
że przejdę na drugą stronę
że ucieknę przed dobrem i złem
że przepłynie przeze mnie deszcz
i że zrzucimy się na fajki
nim pęknę

proszę

uratuj mi życie
policz rzęsy
zajrzyj pod powieki...

zobaczysz źrenice tak małe
przez które nie da się oglądać świata

wszystko jest czarne

jestem złym człowiekiem

Mógłbyś przyjść i pozbierać mnie z podłogi albo położyć się obok. Tak. Zamknę oczy, a Ty mi opowiesz, co działo się dalej, z ludźmi co gubią się we własnych butach i chodzą boso po ulicy o godzinie nic. Bo mną się trzeba zająć. Zabrać papierosy, zgasić światło, opowiedzieć bajkę, użyczyć swej piersi. I tak do rana... Bo jestem przerażona tym czasem, jego ilością, jego bezsensem. Bezsensem z przesłaniem. Czymś, czego być nie musiało. Czymś, bez czego od miesiąca noce są bezsenne i paskudne. Czymś, co wyżarło mi życie spomiędzy 'A' i 'Z'.






Cóż. Generalnie to masz dziewczyno problem z własnym popierdoleniem i lakierem do paznokci, który nie chce odpadać, podczas tych rzekomych nudnych wieczorów, kiedy pada deszcz. Jak ja pierdole...

ciepło powoli buchające z ziemi.
kiedy czuje się najmniejszy podmuch wiatru na skórze
kiedy każde dotknięcie ciągnie za sobą dreszcz od stóp aż do czubka głowy
a świat nie istnieje.

bo w Twoich oczach moje "ja" odbija się zupełnie inaczej
bo dzielimy razem jeden rękaw i po jednej dłoni
bo to wszystko jest za późno, za szybko
bo tak.

mój oddech na Twoim lewym ramieniu i przed siebie
żyję, żyjesz, żyjemy
i już.

i od jutra nie będzie "do jutra"
moja głowa to krajobraz po bitwie
wypalone dziury
wystające gwoździe
czy jeszcze dalej wyliczać mam?

zakopałeś kilka dołów
ale nie pierdol, że rozumiesz
wpadnij jeszcze kiedyś poniszczyć się ze mną
bez znieczulenia.

Świat nie jest mały. Jest ogromny.
Horyzont to nie kołnierz. Jest o wiele dalej.
Ty to nie ludzie. Ich jest mrowie.
Ludzie to nie ty. Jesteś jedno.
Świat kręci się wokół słońca.
Powietrze to trucizną.
Z każdym tyknięciem.
Odbiera.
Nawet
nie
wiesz,
nie
znasz
kosztu.
Gdy przesuwają się ranki i wieczory, przesuwają śniadania i kolacje, rozjeżdżają oczy.
Gdy przecinają się dni przez głuche telefony i przebłyski geniuszu.
Gdy w żyłach płonie ogień, a świat widzę jak wybuch.

zamieszkać z Tobą, gdziekolwiek.
robić Ci zdjęcia i kawę z rana, na bosaka, w dużo za dużej, Twojej koszulce, z petem w zębach i potarganymi resztką snu włosami.
całymi dniami biegać w rozciągniętym swetrze i bez makijażu.
być zawsze trochę za chudą i ciut niewyspaną.
a wieczorami jarać blanty na tarasie i mruczeć na Twoich kolanach.
zasypiać późno i późno wstawać.
nie odmierzać już dni, godzinami, bez Ciebie. NIGDY.
głaskać się po policzku i dmuchać w uszy, i patrzeć jak śmiesznie się wtedy denerwujesz.
przykrywać Cię kocem, kiedy zaśniesz za wcześnie.
odgarnąć Ci kosmyk włosów z twarzy.
śmiać się z Tobą z całego, pieprzonego świata.


bo mimo tysiąca zmian najbardziej się boję zderzeń z rzeczywistością. bardziej niż wypadków samochodowych i katastrof lotniczych.

czas stał się oczekiwaniem.
i co mała, czyżby kolejna dziurka w serduszku?
nie, to chyba nie Twoja wina, że jesteś chujem bez serca
no mała, czyżby powtórka z rozrywki?
najdziwniejsze jest tylko to, że ty wcale tego nie lubisz, mała
ty wcale tego nie chcesz
za dużo rzeczy wiesz, zbyt wiele rozumiesz, świadomość boli
Twoja głowa
a ta dziewczyna
przecież brzmiała jak tytuł filmu z hepi endem, a przecież jest wiosna
przecież nie masz jeszcze zmarszczek,
przecież strachy ukryłaś w szafie, w starym pudełku po butach.

Znów nadałaś sobie prawo do palenia papierosów i używania wulgaryzmów, pewności siebie ponad normę i upicia się do cna. Nie pogardzisz też piciem wina w piaskownicy o piątej piętnaście nad ranem.



bo to wszystko jest chore.

Bezsenność doprowadza mnie do szaleństwa. Miesiące do wycięcia z życiorysu, nożyczkami. Ciachu-ciachu i po strachu... Biorę swoje dni w dziesięć palców u dłoni i tygodnie z życia oddam za te kilka godzin rozmowy po nocy. O niczym niby. Zmarszczę powieki, a rano znów nie będę nic pamiętać. Może spotkam Cię za rogiem, gdy będę przekreślać krokiem ulice, a może zadzwonisz. A może nic się nie stanie. A może polubisz moje pozalepiane kostki. A może tym razem nikogo nie zawiodę, a może nikt nie zauważy. A może jestem czarnym charakterem w tej bajce?

Dwadzieścia tysięcy słów, które są ucieczką.

Ucieczka to metoda i w zasadzie to raczej nigdy tego nie negowałam. A może dobra, a może zła. Najgorsze są tylko te półrozwiązania, i te półstany w połowie tłoka, niezdecydowane kroki gdy nie ma koki.
i w zasadzie to:
"ładnie" jak ktoś chciał mnie uratować
to za każdym razem jest "ładne"
robię "ładne" zdjęcia
"ładna" ta nasza niemiłość
"ładna" naiwność, "ładna" głupota
o patrz, jaki "ładny" dres idzie!
i jaki "ładny" wpierdol mogę zaraz dostać
a jak "ładnie" mi nie wychodzi, nic a nic, no "ładnie", doprawdy
więc proszę o "ładny" uśmiech
póki masz jeszcze te swoje "ładne" ząbki...


piękne oczy, piękne kłamstwo.

...enigmatyzm, kolokwializm, gra w ostatnią literę przez niedomówienia.
Ja bym go... Ja, wbrew pozorom, nadal... Ja nie jestem głupia... Ja po prostu...
MartwięsięTobąbowcaleniepowinnamboCiękochamkurwajegomać!
MartwięsięTobąbowcaleniepowinnamboCiękochamkurwajegomać, wychodząc na przeciw "zalanemu poniedziałkowi" i przeznaczeniu być może. A tymczasem odsuwamy się, coraz bardziej, wiesz? No tak... ale Ty tego nie widzisz. Tobie wystarczy, że jesteśmy tak blisko, że nadal oboje trzymamy nić... Urwie się tak szybko, że nawet nie zauważysz. Potem nie będzie już czego ratować, ale...












poukłada się, poukłada się, poukłada się, poukłada się. Śpij spokojnie, Kocie...

Pierdol się! Nie umiem żyć tak, jak bym chciała. Nie umiem tego strawić. Więc strawię sobie mózg. Tak, tak jak miało być. Miało? Musi. Nawet jak nie będzie dobrze, to będzie jakoś. Bez mózgu (lub ze strawionym) zawsze łatwiej wbić sobie pazury w pozostałości klatki piersiowej i wyrwać sobie serce, zanim zdąży się je wyrzygać. A później to już z górki, kilometr pod ziemię, prosto do mojej pogrzebanej psychiki.

Bynajmniej.

A wiesz co jest jeszcze śmieszniejsze? Jeszcze śmieszniejsze jest to, że jakieś 91% ludzkości, znając choć trochę mój obecny tryb 'przeżywania', nie dałoby mi więcej niż dwa lata jako-tako normalnego życia, ponaglone około rocznym funkcjonowaniem w postaci wegetacyjnej, tzn. zbzikowanej, bezmózgiej roślinki karmionej przez rurkę, podłączonej 24h/7 do jakiegoś tałatajstwa?

Dobre, nie?

A potem: tup, tup, tup... - nie ma.
Nic. Nie ma.
Było.
Nie ma.
Nic.

Niesamowite.